سلام.م اشک که یادتون هست.اهل اقلید. یه وبلاگم داره به نام کوچه باغهای بارانی

کوچه ها سرد و سیاهند، و مردم خاموش

آدم و داغ بهشت است، و گندم خاموش

قصه ی دیو و پری بود که بابا می گفت

دیو سرمست غرور است پری، گم ، خاموش

قلبها  غرق  صفا  بود و محبت ، اما

شده احساس زمین گیر و ترحم ، خاموش

خنده از کنج لب رهگذران می جوشید

شوق لبخند گریزان و تبسم خاموش

قصه ی درد نه این یک دوسه بیت است رفیق

گوشها کر شده انگار ، تکلم خاموش

چشم لبریز صدا بود ولی از سر سوز

اشک فریاد سکوتم شد و مردم خاموش